Friday, June 17, 2022

ஈர மண்சுவரில் அப்பிய கையடையாளம் - வாசுதேவனின் “என் புழுதி ரசம்” கவிதைகளை முன்வைத்து…


சு. குணேஸ்வரன்

னித வாழ்வின் நுண்மையான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஆற்றலை கலை இலக்கியங்கள் கொண்டமைந்துள்ளன. அவற்றுள்ளும் கவிதைக்கலை மிக நுட்பமானது. எழுத்துக்கள் சொற்களாகி சொற்களில் உணர்வுகளைத் தேக்கி வைக்கக்கூடிய அற்புத ஆக்கக் கலைகளில் ஒன்று கவிதை.

வாசுதேவன் 28 வருடங்களாக வாழ்க்கை என்ற அனுபவக்கல்லை சொற்கள் என்ற உளி கொண்டு உணர்வுள்ள கவிதைச் சிலையாக வடித்துள்ளார். பல்கலைக்கழக மாணவனாக இருந்தபோது 1986 இல் “என்னில் விழும் நான்” என்ற தொகுப்பை மல்லிகைப் பந்தல் வெளியீடாகக் கொண்டு வந்தவர். 1993 இல் “வாழ்ந்து வருதல்” என்ற தொகுப்பு வெளிவந்தது. “என் புழுதி ரசம்” என்ற இத்தொகுப்பு 2013 இல் இருந்து எழுதியவற்றுள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகளைக் கொண்டமைந்துள்ளது.

தொகுப்பின் தலைப்பு என் புழுதி ரசம். ‘ரசம்’ என்பது மூலிகைகள் சேர்த்து ஆக்கப்படும் கறிவகையைச் சேர்ந்தது. அது உடலில் ஏற்படும் கோளாறுகளைத் தீர்க்கக் கூடியது. தமிழ் இலக்கியமும் ‘திரிகடுகம்’ என்று சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறது. நூலின் அட்டைப்படம் வேர்கள், பூக்கள், இலைகள் கொடிகளுடன் கூடிய ரசம் வைப்பதற்கு மூலிகைகள் சேர்ப்பதுபோன்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றது. அட்டைப்படத்தை ஓவியை கமலா வாசுகி வரைந்துள்ளார். கவிதைகளுக்கு வரையப்பட்ட ருத்ராவின் கறுப்பு வெள்ளை ஓவியங்களும் அர்த்தம் பொதிந்தவையாக அமைந்துள்ளன.  இவ்வகையில் கிராமிய வாழ்வுடன் கூடிய புழுதி வாசத்தை வெளிப்படுத்தக்கூடிய அழகியல் உணர்வுடன் நூல் முகப்பும் பெயரும் அமைந்துள்ளதைக் குறிப்பிடலாம்.

கடந்துபோன வாழ்வின் கோலங்களையும் கடந்து செல்லவேண்டிய காலங்களையும் இயற்கைக்கு ஊடாகவும் மனித மனங்களின் செயற்பாடுகளுக்கு ஊடாகவும் இக்கவிதையில் வாசுதேவன் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

 “எப்படிப் பார்த்தாலும்

ஓவ்வொருத்தரும்

ஏதோவொரு

தூண்டில் போட்டுவிட்டு

காத்துக் கொண்டுதான்

இருக்கிறோம்.

……….

ஒன்றும் அகப்படவில்லையே

என்பதில்

ஒரு வருத்தமும் இல்லை.

என்கூடை

நிறைந்து போயுள்ளது.

உயிர்த்துடிப்பு மிக்க

பொழுதுகளால். (தூண்டில், ப.13)

என்று வாழ்க்கையின் எதிர்பார்ப்புகளைப் பாடுகிறார். ஆதாம் ஏவாள் காலத்தில் இருந்து இப்படித்தான் காத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனாலும் மாபெரும் மீன் அகப்படவில்லை என்று இக்கவிதையில் தொன்மத்தைக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறார்.

அந்த எதிர்பார்ப்புகளை உயிர்த்துடிப்புள்ள பொழுதுகளால் நிரப்பி வைத்து, கிடைத்த வாழ்க்கைக்காகத் திருப்திப்படும் மனத்தைக் காட்டுகிறார். இன்றைய மனிதர்கள் நிறைவேறாத எதிர்பார்ப்புகளோடு காத்திருந்து காத்திருந்து தங்களை இழந்து வாழ்வை முடித்துக் கொள்ளும் யதார்த்தத்தை இக்கவிதை நினைவுபடுத்துகிறது.



“ஒன்றின்பின் ஒன்றாய்

விரையும் வாகனங்கள்

அள்ளிச் சரித்து விடும் காற்றில்

இழுபட்டு

தத்தளித்துப் பின்

விடுபட்டு

தனது இடம் வந்து

மீண்டும் மீண்டும்

நிலையெடுத்து விடுகிறது

சாலை ஓர

வாழை மர இலைகள்” (ப.10)

வாழ்க்கையும் இப்படித்தான். எம்மை மிஞ்சிய பல்வேறு காரணிகளால் இழுபடவும், தத்தளிக்கவும் பின்னர் மிகப் பிரயத்தனப்பட்டு மீளவும் தொடங்கிய இடத்திலேயே நிற்கவும் பழகியிருக்கிறது. இதற்கு கொஞ்சம் தைரியமும் வேண்டும். இல்லாவிட்டால் காற்றில் இழுபட்டு சரிந்து விழும் வாழை மரங்களாய் நாமும் எம் வாழ்வில் சரிந்து விழநேரிடும் என்ற வாழ்க்கை உண்மையை மிகச் சாதாரணமாக அன்றாடம் நாம் காணும் காட்சிகளின் ஊடாகக் காட்டுகிறார்.

ஒருநாள் வாழ்வு இந்த மனத்தை ஒர் அழுக்குப் பையாக்கி விடுகிறது. அவ்வளவு அழுக்குகளும் படிப்படியாக மனத்தில் ஏறி உட்கார்ந்து பாரமாகி விடுகின்றன. அந்த அழுக்குகள் எவை எவை எனக் கவிஞர் சொல்லவில்லை. எமது உரையாடல்களில், செயற்பாடுகளில், நினைவுகளில், குழிபறிப்புகளில் எல்லாம் இந்த அழுக்குகள் நிரம்பியிருப்பதாகக் கருதலாம். அதை மிக அழகான படிமமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

“மனதை

இரவுக்குள் ஊற வைத்து

தோய்த்துக் கழுவி

தூய பஞ்சுப் பொதியாக்கி,

ஒவ்வொரு

காலைப்பொழுதும்

என்னிடம்

கையளித்துவிட்டு போகிறது

தூக்கம்.

 

எப்படியும்

மாலையாவதற்குள்,

அழுக்கு மண்டிய

எண்ணெய்ப் பிசுக்கேறிய

சாக்குத் துண்டாகி விடுகிறது

அது!

 

பத்திரமாய் வைத்திருக்க

ஒரு இடத்தைத்தானும்

விட்டுவைக்கவில்லையே இங்கு” (ப.16)

 

பசியையும் ஏழ்மையையும் வென்றால்தான் நாங்கள் வாழ்வின் சுவையை அதன் அருமையை அனுபவிக்க முடியும். இதனை பறவையின் பறப்பு முடியும் நிலைமையுடன் காட்டுகிறது ஒரு கவிதை.

“பறவைகளின் வானம்

பசி தொடங்குமிடத்தில்

முடிந்து விடுகிறது” (ப.43)

இக்கவிதையை பறவைகளுடன் மட்டுப்படுத்தாமல் மனித வாழ்க்கையுடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். வாசுதேவனின் கவிதைமொழி இயற்கைக் காட்சிகளின் ஊடாக ஜீவராசிகளின் ஊடாக, தான் சொல்ல வந்ததை அழகியல் நுண்ணுணர்வுடன் சொல்லிவிடுகிறது. எனவே; இயற்கை, பிராணிகள் எல்லாவற்றையும் வெறுமனே அவற்றைக் குறிக்க மட்டும் அல்லாமல் மனித வாழ்வுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கவும் கவிதை வழிப்படுத்துகிறது. 

போரின் காயங்கள் அல்லது யுத்தத்தின் பின்னரான மனவடுக்களைப் பேசும் கவிதைகளையும் இங்கு பார்க்கலாம். “நியாயம் என்ன” என்ற கவிதையில் இதனைப் பேசுகிறார். அப்போது எல்லாவற்றையும் நாம் எதிர்கொண்டோம். அதன் நேரடிப் பாதிப்புகள் எம்மைத் தாக்கின. மனத்தைப் பலவீனமடையச் செய்தன. இப்போது அந்த நிலைமைகள் மாறிவிட்டாலும் வேறொரு வடிவத்தில் அந்த இடையூறுகளை எதிர்கொள்வதாகக் கவிஞர் எழுதுகிறார். 

“இப்போதெல்லாம்

சுற்றிவளைப்புகள் இடம்பெறுவதில்லை..

ஆனால்

வெளியே வந்துவிட வேண்டுமென்று நான்

அங்கலாய்ப்பதன் நியாயம் என்ன?

 

இப்போதெல்லாம்

முகமூடிகள் வந்து தலையாட்டுவதில்லை...

ஆனால்

யாரோ என்னை நோட்டமிடுவதாய்

அவ்வவ்போது நான்

உணர்வதன் நியாயம் என்ன?” (நியாயம் என்ன?,ப.11)

மேலும்; கைது செய்யப்படுதல், சோதனை செய்தல், நாய் குரைப்பு, துப்பாக்கி வேட்டுக்கள், விமானக் குண்டுவீச்சு முதலானவை நினைவுக்கு வருவதாகக் கூறுகிறார். அவை வெவ்வேறு வடிவத்தில் வந்து அச்சமூட்டுகின்றன.

இயற்கை தொடர்பாக எழுதிச் செல்லும் கவிதையில் மிக அநாயாசமாகவும் பொருத்தமாகவும் யுத்தம் ஏற்படுத்திய தீராத காயத்தை “கச்சான் அடிக்குது” என்ற கவிதையில் எழுதுகிறார்.

“காற்று கொந்தளிக்கிறது

புழுதி நுரைக்கிறது

தள்ளாடும் இலைகள்

அள்ளுண்டு போகின்றன.

ஓலைக்கூரைகளுக்கு

பேன் பார்த்து விடுகிறாள்

காற்றுப் பெண்.

 

பல் வரிசை

நாக்கெல்லாம் தெரிய

சிரிக்கிறது

தென்னை உச்சி.

 

காற்றோடு கிளைக்கு

கயிறிழுத்தல் போட்டி

 

இலைகள் கும்பிடுகின்றன.

ஆம்

கும்பிடுகின்றன.

 

கும்பிடக்

கும்பிடக்

கும்பிடத்தானே

இழுத்துக் கொண்டு போய்ச்

சுட்டார்கள். (கச்சான் அடிக்குது, ப.15)

இக்கவிதை போரின் வலியை அதனால் உறவுகளுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பை முகத்தில் அறைந்தாற்போல் சொல்லிவிடுகின்றது. “வாழ்ந்து வருதல்” தொகுப்புக்கு எம். ஏ நுஃமான் எழுதிய முன்னுரையை இக்கவிதையோடு பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

“நம் வாசல் படியில் மட்டும் அல்ல. உலகின் எல்லா மூலைகளிலும் இன்று துப்பாக்கியினால் அடிமை கொள்ளப்பட்ட மனிதனை விடுவிப்பதற்கு நமது கவிதை செய்யக்கூடியது என்ன? அதனால் ஏதும் செய்யமுடியுமா? இந்தக் கேள்விதான் இப்போது எனது மனதை ஆக்கிரமித்திருப்பது. மனித உயிர்ப்புப் பற்றிய அரூபமான படிமங்களால் நாம் இதனைச் சாதிக்க முடியுமா?” என்று ஆயுதம் எப்போதும் இரக்கம் பார்ப்பதில்லை. என்ற கூற்றை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இயல்பான இயற்கையை தன் வாழ்வோடு பொருத்திப் பார்த்த கவிஞன் அதே இயற்கைக்கு ஊடாகவே தீராத வடுவான வலியையும் பாடிவிடுகின்றான். இது போர் தந்த வலிகளில்  மிக இயல்பாக மனதைத் தாக்கும் சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்றாக அமைந்துள்ளது.

நட்பையும் பகையையும்கூட அர்த்தமுள்ள கவிதையாகக் காட்டியுள்ளார். நட்பின் கொடிகள் உன்னைச் சுற்றியபோது நீ உன்னை மறந்து கிறங்கிப் போயிருந்தாய். அந்தக் கொடிகள் புடைத்து இறுகியபோது உனக்கு உண்மை தெரிந்ததா என்கிறார்.

“படர்தலின் கிளர்வில்

உட்சுகம் பெருகியதா

இலைகள் அசைந்து வருட

கண்கள் சொருகியதா

நட்பின் தேன் தொட்டு

நாட்களை

உண்டபடி இருந்தாயா

திடீரென

பனையைச் சுற்றும் ஆலங்கிளையாய்

கொடிகள்

புடைத்து விறைத்து இறுகியபோது

என்ன நினைத்தாய்? (ப.35)

என்று நட்பையும் பகையையும் எதிரெதிரில் வைத்துப் பாடுகிறார். ஒற்றுமையின் பலத்தை ஒர் இயற்கைக் காட்சிக்கூடாகக் காட்டுகிறார்.

“தென்னையின்

தலை குழப்பி விளையாடும்

அதே காற்று

பனை மரத்திடம்

பணிந்துதான் போகிறது.” (ப.5)



படைப்புகளில் மிக அரிதாகவே சூழலியல் சார்ந்த சமூகச்செய்திகள் பதிவாகின்றன. மனிதர்கள் சூழலியல் மீது நிகழ்த்தும் அச்சுறுத்தலை பல கவிதைகள் பதிவாக்கியுள்ளன. தொட்டியில் நிரப்பி வைத்திருக்கும் தண்ணீரைப் பார்த்து செத்துப்போன தண்ணீர் என்று எழுதுகிறார் கவிஞர்.  ஏனெனில் நீர் உயிருள்ளது. அது ஓடும், பாயும், தானாக ஊறும். நீராதாரங்களை மனிதர்கள் அழித்துக் கொண்டிருக்கும் சூழலியற் பிரச்சினை பற்றிய சிந்தனையை இக்கவிதை முன்வைக்கிறது. 

அருவி நீர்

தானாய் பாயும்

நதி நீர்

தானாய் ஓடும்

கிணற்று நீர்

தானாய் ஊறும்

நாமாய் ஏதும்

செய்தாலன்றி

அசையா திருக்கும்

தொட்டி நீர்

 

உயிருள்ள தண்ணீரை

விட்டு விலகி வந்து

செத்துப்போன தண்ணீருடன்

வாழ்க்கை நடத்துகிறோம். (ப.39)

மரபிலக்கியங்கள் இயற்கையின் அழகையும் வளத்தையும் ஏராளமாகப் பதிவுசெய்து வைத்துள்ளன. ஆனால் இன்றைய கவிஞர்களின் பார்வை அவற்றிலிருந்து மாறுபட்டுள்ளதையும் கவனத்திற் கொள்ளவேண்டும். நீரையும் மரங்களையும் இன்றைய சூழலியற் கண்ணோட்டத்துடன் நோக்கவேண்டிய தேவையை இக்கவிதைகள் வலியுறுத்துகின்றன.

“தண்ணீரால்

திரும்பி வர

இயலாது

அதனால்

அது

போகும் வழியெங்கும்

மரமாகி நின்று விடுகிறது.

மானாகி ஓடி விடுகிறது.” (தண்ணீர் பயணம், 96)

 

 “மேகமென்றேன்

சொல்கிறீர்கள்

மிதக்கும் மரங்களை” (ப.71)

 

“நகரவே மட்டோமென்ற

மரங்களின் பிடிவாதம்

வரவைத்தே விடுகிறது

மழையை” (ப.87)

வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளை தோல்விகளை ஏமாற்றங்களைப் பாடியவர் மனிதர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டும் விதமாகவும் பாடுகிறார். அது மிக முக்கியமானது. படைப்பின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்று நம்பிக்கையூட்டுவது. அந்த நம்பிக்கைதான் துன்பத்திலிருந்து விடுதலையைப் பெற்றுத் தரக்கூடியது. இங்கு நட்டநடுக் காற்றில் பூத்திருக்கும் ஒற்றைப்பூவை நம்பிக்கையின் குறியீடாகக் காட்டுகிறார்.

“நட்டநடுக் காட்டில்

தனித்துப்போய் நிற்கும்

சின்னஞ்சிறு செடியும்

தன் ஒற்றைப் பூவை

பூத்தபடிதான் நிற்கிறது.” (ப.21)

 

“பூக்கும் உயரம்வரை

வளர்ந்து முடிக்கும்

புல்லையா சிறிதென்று

சொல்கிறாய்” (ப.34)

 

“உதிர்ந்தவற்றை

குனிந்து பார்க்க நேரமின்றி

நிமிர்ந்தே நிற்கிறது

மரம்

அடுத்த பூவிற்கு” (ப.37)

வாழ்வின் யதார்த்தத்தையும் அதே அழகியல் உணர்வுடன் வெளிப்படுத்துவது நோக்கத்தக்கது.

“இனி

இரவுக்குள்

நான் வாடி உதிரும்வரை

வாழ்வின் கிளையில்

மலர்ந்திருப்பேன்.” (ப.22)

இயற்கை மீதான கவிஞரின் அலாதிப் பிரியத்தை ‘காற்று’ என்ற கவிதையில் காட்சிப் படிமமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

“தோப்பினுள் நுழைந்த காற்று

மாமர இலைகளில்

கதைகதையென்று

கதைத்து

வேம்பின் இலைகளில்

சிரிசிரியென்று

சிரித்துக் கொட்டி,

தென்னோலைகளில்

வயலின் இசையாகி,

சருகுகளில்

தொண்டை செருமி,

தோப்பிலிருந்தும்

வெளியேறி

வானில் கலக்கிறது.

ஓசை உடலுதிர்த்த

வெறும் காற்றாக!” (காற்று, ப.6)

இங்கு எமக்கு முன்னால் ஒருவர் கதைத்து, சிரித்து, தொண்டை செருமி வெளியேறுவது போன்ற காட்சியைக் கண்முன் நிறுத்துகிறார். இவ்வாறு படிம அழகியல் அமைந்த அர்த்தப்பாட்டுடன் கூடிய பல கவிதைகள் இத்தொகுப்பில் உள்ளன.

“காலையின்

குளிர் காற்றுத் திரையை

காகங்கள் கிழிக்கின்றன.

…..

உள் விழித்து

உடல் விழித்து

அன்றைய நாளுக்காய்

துயில் ஓட்டினை உடைத்து

வெளியே வருகிறேன்.”(ப.22)

இங்கு நித்திரையை, எம்மை மூடியிருக்கும் ஓடாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார். துயில் ஒரு படிமமாகக் காட்சியளிக்கிறது.

சூரியனின் ஒளிக்கற்றைகளை புதிய சொற்சேர்க்கையுடன் கூடிய அணியாக வெளிப்படுத்துவது நயக்கத் தக்கதாக உள்ளது.

“ஜன்னல் துளையூடு

தோல் சீவிய நீளக் கரும்பென

சூரிய ஒளிக் கற்றைகள்” (ப.22)

கவிதை வடிவம் சார்ந்து நோக்குகின்றபோது அதிகமும் சிறிய கவிதைகளில் சொற்செட்டு, சிக்கனம், மொழியை இலாவகமாக எடுத்தாளும் தன்மை முதலியன குறிப்பிடத்தக்கன.

“நான்கு வரியில் நல்ல கவிதை எழுதுவதற்கு அதிகபட்ச திறமை வேண்டும் என்பது என் அனுபவம். நானூறு வரியில் ஒரு நல்ல கவிதை எழுதுவதற்கு அதைவிடவும் ஆற்றல் வேண்டும் என்பதையும் நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். கவிதையின் நீளம் அல்ல முக்கியம்; தரம்தான் முக்கியம்.” (எம்.ஏ நுஃமான், வாழ்ந்து வருதல், முன்னுரை.)

அதிகமான கவிதைகளுக்குத் தலைப்பிடவில்லை. தலைப்பிடாத கவிதைகள் வாசகரின் பங்கேற்பை அதிகம் கோருவனவாக அமைந்துள்ளன. அவை பல்தள வாசிப்புக்கு இடங்கொடுப்பவை. தலைப்பிடப்பட்டிருந்தால் அதன் பொருள் உணர்த்தும் தன்மையைச் சிதைத்து விடும் என்று கவிஞர் எண்ணியிருக்கலாம்.

வாழ்க்கை நெருக்கடிகள், போர் சப்பித்துப்பிய சக்கையாகிப் போன வாழ்வு, சூழலியல் பிரச்சினைகள், மனிதர்களின் மனங்களில் அமுங்கியிருக்கும் மன அழுக்குகள், வாழ்வதற்கான நம்பிக்கைகள் ஆகியனவற்றை வாசுதேவனின் கவிதைகள் கொண்டிருக்கின்றன. கவிதை மொழியும் அழகியல் அர்த்தப்பாடுகளும் கவிதைகளின் மீதான ஈர்ப்பை அதிகரிக்கின்றன. கடந்துபோன காலங்களின் துன்பங்களை நினைந்து கழிவிரக்கப்படாமல் அவற்றில் துவண்டுபோகாமல் இன்னமும் வாழவேண்டும் என்ற உத்வேகத்தைத் தூண்டக்கூடியவையாகவே இக்கவிதைகள் அமைந்துள்ளன. அதற்கு ஏற்றாற்போல் மொழி செதுக்கி எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நீண்ட கவிதைகள் மிகக் குறைவு. சிறிய கவிதைகள் களிமண் சுவரில் அப்பிய கையடையாளத்தைப்போல் மனத்தை ஆட்கொண்டு விடுகின்றன. நம்பிக்கைகள் வளரட்டும் நல்ல விளைச்சல்கள் பெருகட்டும்.

(20.11.2021 இல் ஜெனீவா கலை இலக்கியப் பேரவை - சுவிஸ், தமிழ்நிலம் அறக்கட்டளை - சென்னை, தமிழ் அமெரிக்கத் தொலைக்காட்சி  - அமெரிக்கா; ஆகியன  இணைந்து நடாத்திய இணையவெளி அரங்கில் நிகழ்த்தப்பட்ட உரையின் கட்டுரை வடிவம்)

நன்றி : இலக்கியவெளி, இதழ் 2, 2022

---

 

Monday, January 24, 2022

நந்தினி சேவியர் இல்லாத ஈழத்து இலக்கிய உலகு

 சு.குணேஸ்வரன்



“அதீத கற்பனைகள், அற்புதமான மனிதர்கள் பற்றியெல்லாம் என்னால் சிந்திக்க முடிவதில்லை. எனது ஜன்னல்களைச் சாத்துவதற்கு நான் துணியமாட்டேன். எனது ஜன்னல்களை அகலத் திறந்து வைத்துள்ளேன்.” என்று கூறியவர் நந்தினி சேவியர். அவர் பேசுவதைப்போலவே எழுதியவர்; எழுதியதைப் போலவே வாழ்ந்தவர்.

தே.சேவியர் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட நந்தினி சேவியர் 25.05.1949 இல் மட்டுவில் சாவகச்சேரியில் பிறந்தார். பெற்றோர் தேவசகாயம் றோசம்மா. தகப்பன் வழி உறவு அல்வாய், தாய் வழி உறவு மட்டுவில். திருமணம் செய்தது திருகோணமலை. தனது வாழ்நாளின் முற்பகுதியை அல்வாய்க் கிராமத்திலும் பிற்பகுதியை திருகோணமலையிலும் செலவு செய்தவர். கவிதை, சிறுகதை, நாவல், பந்தி எழுத்து, இலக்கியச் செயற்பாடு, அரசியல் சமூகச் செயற்பாடு ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டவர்.

பாடசாலைக் காலத்தில் மட்டுவில் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை, மட்டுவில் அரசினர் தமிழ்க் கலவன் பாடசாலை, சுழிபுரம் விக்டோரியாக் கல்லூரி, வதிரி திருஇருதயக் கல்லூரி ஆகியவற்றில் கற்றார். பின்னர் கொக்குவில் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி (1969-1970), கூட்டுறவுப் பயிற்சிக் கல்லூரி ஆகியவற்றில் தொழிற்கல்வியைப் பெற்றார். தட்டச்சும் பயின்றார். வேலை தேடுகின்ற காலங்களில் யாழ்ப்பாண அச்சகத்தில் சிலகாலம் பணி புரிந்துள்ளார். யாழ் கஸ்தூரியார் வீதியில் இயங்கிய வானொலி திருத்தகத்தில் முகாமையாளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். பின்னர் அரச திணைக்களத்தில் எழுதுவினைஞராகத் தொழில்புரிந்து 2009 இல் ஓய்வுபெற்றார். பிற்காலங்களில் வவுனியாவில் இயங்கிய அரசசார்பற்ற தொண்டு நிறுவனத்திலும் பணிபுரிந்து உள்ளார். 1974 கால அரசியற் சூழலில் வேலைக்காக அவலப்பட்ட இளைஞர்களில் ஒருவனாக இருந்தபோது பயணத்தில் முடிவில் (அலை), நீண்ட இரவுக்குப் பின் (தாயகம்) ஆகிய கதைகளை எழுதியிருந்தார். அந்த இரண்டு கதைகளிலும் வரும் பாத்திரம் தானே எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அவரின் கதைகள் எளிய மனிதர்களின் பாடுகளைக் கூறுவன. நியாயத்தைக் கோருவன. வாழ்க்கையில் எதிர்கொண்ட நெருக்கடிகளை வெளிப்படுத்துவன. மானிட நேயத்தை முன்னிலைப்படுத்துவன.

 “நந்தினி சேவியரின் கதைகள் ஆயிரத்தில் ஒருவரான அற்புதத் தனியாள் ஒருவரைப் பற்றியோ, அவருடைய விசித்திர குணாதிசயங்களைப் பற்றியோ பேசிவிட்டு நிறுத்திக் கொள்ளும் தன்மையை உடையன அல்ல. கால ஓட்டத்திலே இடையீடின்றி மாறிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்நிலைகளின் இயக்கத் திசைகளை நுணுக்கமாக நோக்குவதற்கு நமக்கு உதவி செய்யும் வல்லமை வாய்ந்த கலைக் கருவிகள் அவை. அதனாலேதான், இந்தக் கதைகளை வியக்கவைக்கும் சாதனைகளாக நாம் இனங் காண்பதில்லை. நமது அநுபவ விரிவுக்கும் வாழ்க்கை விளக்கத்துக்கும் துணைபோகும் திறன் கொண்ட – நயந்து திளைப்பதற்கு ஏற்ற ஏதுக்களை நிறையவே கொண்டுள்ள – சீரிய படைப்புகளென உணர்ந்து போற்றுகிறோம்.” என்று முருகையன் குறிப்பிடுகிறார்.

தனது 9ஆம் தரத்தில் 1966ஆம் ஆண்டு ‘சந்திரோதயம்’ என்ற கையெழுத்துப் பிரதியை தனது பள்ளி நண்பர்களுடன் இணைந்து வெளியிட்டார். அதில் ‘சுடலைஞானம்’ என்ற கதையை எழுதினார்.


இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வாலிபர் சங்கம், இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகுஜன இயக்கம் ஆகியவற்றில் அங்கம் வகித்தவர். தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவையின் ஆரம்பகாலச் செயற்பாட்டாளர்களில் ஒருவர். “பெரும் எதிர்பார்ப்போடு அல்லது பிறரது வற்புறுத்தல் காரணமாக நான் இடதுசாரி சிந்தனை வயப்படவில்லை. என்னை, சூழலின் தாக்கம் நிர்ப்பந்தமாக இடதுசாரி இயக்கத்தின் பக்கம் தள்ளிற்று” என்று கலைமுகம் நேர்காணலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதற்கு இவரின் கதைகளே சான்றாக இருக்கின்றன. ‘கடலோரத்துக் குடிசைகள்’ என்ற சிறுகதையில்

“நீங்கள் செத்தபிறகு வாற சொர்க்கத்தைப் பற்றிப் பேசிறியள். நாங்கள் இப்ப இருக்கிற நரகத்தைப் பற்றிப் பேசிறம்… அதை மாத்தப் பாக்கிறம்.”

“மரங்களின் வேர்களினருகே கோடரிகள் போடப்பட்டுள்ளன. நற்கனி கொடாத மரங்கள் அத்தனையும் வெட்டுண்டு அக்கினியில் போடப்படும். இதுதான் இஞ்சையும் கெதியிலை நடக்கும்.”

என்ற உரையாடல் அவரது எழுத்தின் அரசியலை மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றது. இளமைக் காலம் முதல் சமூக நீதிக்காகக் குரல் கொடுத்துக் கொண்டேயிருந்தவர். ஆலய நுழைவுப் போரட்டங்கள் முதலான சமூக ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான செயற்பாடுகளில் பங்கெடுத்தவர். சமூகஞ் சார்ந்த பலவற்றில் பங்காளியாக இருந்திருக்கிறார்.  1966ஆம் ஆண்டு அல்வாயூர்க் கவிஞர் மு. செல்லையா மறைந்தபோது அவரின் 31ஆம் நாளில்; செல்லையாவுக்கு ஒரு நினைவு மலரை “மாணவர் வெளியீடு” (தொகுப்பாசிரியர்கள் தர்மகுலசிங்கம், திருநாவுக்கரசு, அல்வை தே. ஷேவியர்) என்ற பெயரில் வெளியிட்டார். க.பொ.த சாதாரணதர வகுப்புக்குச் செல்லமுதலே நண்பர்களுடன் உண்டியல் பணம் சேர்த்து அந்நினைவு மலரை வெளியிட்டதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

1967ஆம் ஆண்டு ‘சூழ்லாம்பு’ என்ற முதற்கதையுடன் சுதந்திரன் பத்திரிகையூடாக தனது இலக்கியப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தவர். நந்தினி, வ. தேவசகாயம், தாவீது கிறிஸ்ரோ, சகாய புத்திரன் ஆகிய புனைபெயர்களிலும் எழுதினார். ஆனாலும் ‘நந்தினி சேவியர்’ என்ற பெயரே இலக்கியக் களத்தில் நிலைபெற்றதாயிற்று.

இவருடைய எழுத்துக்கள் மல்லிகை, தாயகம், அலை, புதுசு, இதயம், ஒளி, சுட்டும்விழி, தூண்டி, கலை ஓசை, பூம்பொழில், வானொலி மஞ்சரி, வாகை, கலைமுகம், தலித், சிறுகதை மஞ்சரி, தொழிலாளி, சுதந்திரன், சிந்தாமணி, வீரகேசரி, தினகரன், தினக்குரல், ஈழமுரசு, ஈழநாடு, மாலைமுரசு ஆகிய இதழ்கள் மற்றும் பத்திரிகைகளில் பிரசுரமாயின.

அவர் எழுதிய கதைகள் சொற்பமானவைதான் என்றாலும் ஈழத்துப் புனைகதை இலக்கியத்தில் நின்று நிலைக்கக்கூடியவையாகவே அமைந்தன. “அயல் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்” என்ற சிறுகதைத்தொகுப்பு தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவையால் 1993 இல் வெளியிடப்பட்டது. இத்தொகுப்பில் வேட்டை, அயல் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், ஒரு பகற்பொழுது. நீண்ட இரவுக்குப் பின், பயணத்தின் முடிவில், மத்தியானத்திற்கு சற்று பின்பாக, ஆண்டவருடைய சித்தம், தொலைந்து போனவர்கள் ஆகிய எட்டுக் கதைகள் உள்ளன.

“நெல்லிமரப் பள்ளிக்கூடம்” என்ற சிறுகதைத்தொகுதி கொடகே நிறுவனத்தால் 2011ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. இதில்  மேய்ப்பன், ஒற்றைத் தென்னைமரம், கடலோரத்துக் குடிசைகள், மனிதம், நெல்லிமரப் பள்ளிக்கூடம், தவனம், எதிர்வு, விருட்சம் ஆகிய எட்டுக் கதைகள் உள்ளன. இரண்டு தொகுப்புகளிலும் வந்த 16 கதைகளையும் ஏனைய கட்டுரைகள், பத்தி எழுத்துக்கள், நேர்காணல்கள், முன்னுரைகள், நினைவுக் குறிப்புக்கள் ஆகியவற்றையும் சேர்த்து 2014இல்  விடியல் பதிப்பகம் “நந்தினி சேவியர் படைப்புகள்” என்ற திரட்டாகக் கொண்டுவந்தது.

1966 முதல் 1975 வரை எழுதியவற்றுள் 14 கதைகள் அவரின் சேகரிப்பிலிருந்து தவறிய காரணத்தால் தொகுப்பில் சேர்க்கப்படாமற் போயின. 1987 இல் இடம்பெற்ற ஒப்பிரேசன் லிபரேசன் வடமராட்சி நடவடிக்கையின்போது இச்சேகரங்களை இழந்து விட்டதாக நந்தினி சேவியர் எழுதியுள்ளார்.

நந்தினி சேவியரின் நேர்காணல்கள் அவரின் சமூக, அரசியல், இலக்கியச் செயற்பாடுகளை அறிய மிகுந்த ஆதாரங்களாக அமைந்துள்ளன. தலித், சுட்டும் விழி, கலைமுகம் ஆகிய இதழ்களில் வெளிவந்துள்ள அந்நேர்காணல்களில் தனது இளமைக்காலம்முதல் எழுத்துத்துறையில் ஈடுபட்ட காலம் வரையான அனுபவங்களைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

குறுநாவல்கள், நாவல்கள் ஆகியவற்றையும் எழுதியுள்ளார். ஆனால் அவை துரதிஷ்டமாகத் தவறிவிட்டன. ஈழநாடு இதழில் 1973-1974 இல் 56 வாரம் தொடராக வெளிவந்த ‘மேகங்கள்’ என்ற நாவலையும் அதே ஆண்டு எம்.டி குணசேன நிறுவனக் காரியாலயத்தில் சிந்தாமணி பத்திரிகைக்கென கொடுத்த ‘கடற்கரையில் தென்னை மரங்கள் நிற்கின்றன’ என்ற நாவலையும் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ச்சங்க 50 ஆம் ஆண்டு நிறைவு விழாவில் தங்கப் பதக்கம் பெற்ற “ஒரு வயது போன மனிதரின் வாரிசுகள்” குறுநாவலையும் 1971 இல் பூம்பொழில் சஞ்சிகையில் வெளிவந்த ‘தெளிவு பிறக்கிறது’ குறுநாவலையும் ஈழமுரசு பத்திரிகையில் 1987இல் “வல்லையிலிருந்து வல்லிபுரம் வரை” என்ற கள ஆய்வினையும் பல்வேறு புறக்காரணிகளால் அவரால் மீட்டெடுக்க முடியவில்லை. தற்போது மேமன்கவி அவர்களின் தேடுதலில் இலங்கை அரச சுவடிகள் திணைக்களத்தில் ‘மேகங்கள்’ நாவலின் 16 அத்தியாயங்களைப் பெறமுடிந்துள்ளது. அதேபோல 1967 இல் வெளிவந்த ‘பெரியமனிதன்’ என்ற சிறுகதையும் தேடிப்பெறப்பட்டுள்ளது.

நந்தினி சேவியர் செய்த மற்றுமொரு மகத்தான பணி கொடகே நிறுவனம் 2019 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட ‘பிடித்த சிறுகதை’ என்ற ஆவணத் தொகுப்பாகும். சிறுகதைத் துறையின் முதற் தலைமுறையினரில் இருந்து 600 படைப்பாளிகளைப் பற்றிய அடிப்படைத் தகவல்களை முகநூலில் எழுதியிருந்தார்.  அதில் தனது கவனத்தை ஈர்த்த சிறுகதைகள் பற்றிய குறிப்பையும் இணைத்துள்ளார். இது ஈழத்துச் சிறுகதைப் படைப்பாளிகள் பற்றித் தேடுவோருக்கு திசைகாட்டியாக அமையக்கூடிய தொகுப்பாகும். அவர் எழுதியவற்றுள் முதல் 200 பேரின் தகவல்கள் அந்நூலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.

2012இல் மாலைமுரசு பத்திரிகையில் எழுதிய “நாடோடியின் பாடல்கள்” என்ற தொடர்பறுந்த தொடர் 12 தலைப்புகளில் வெளியாகியுள்ளன. இவை விடியல் பதிப்பகம் வெளியிட்ட தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்ற “சிறுகதை மஞ்சரி”யின் 4ஆவது இதழ் தொடக்கம் 14 ஆவது இதழ்வரையிலும் “எழுத்தின் அனுபவங்கள்” என்ற தொடர் வந்துள்ளது. (இத்தொடரை நந்தினி சேவியர் முழுமையாக எழுதி அனுப்பியுள்ளதாக சிறுகதை மஞ்சரி ஆசிரியர் நற்குணதயாளன் மூலம் அறியக் கிடைத்தது) மேற்குறித்த இரண்டு தொடர்களும் நந்தினி சேவியரின் சுயசரிதை என்று சொல்லும் வகையில் அமைந்துள்ளன.

தனக்குப் பிடித்த சில திரைப்படங்களைப் பற்றியும் முகநூலில் எழுதி வந்துள்ளார். இவ்வாறானவையும் மேலும் அவ்வப்போது எழுதிய பத்தி எழுத்துக்களும் நூல்களுக்கு எழுதிய அணிந்துரை முதலானவையும் இன்னமும் தொகுக்கப்படாமல் உள்ளன.

ஒரு நடிகராகவும் தன்னை அடையாளப் படுத்தியுள்ளார். சிங்களச் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து 2015 இல் ‘முகாம்’ என்ற நாடகத்திலும் நடித்துள்ளார்.

இவரின் அயல் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு 1994இல் “சுதந்திர இலக்கிய விருது” பெற்றது. 1994இல் இத்தொகுப்பு “தமிழின்பக் கண்காட்சி விருதி”னையும் பெற்றது. நெல்லிமரப் பள்ளிக்கூடம் என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு 2012 இல் “கொடகே தேசிய சாகித்திய விருதி”னையும் 2012 ஆம் ஆண்டுக்குரிய “அரச இலக்கிய விருதி”னையும் 2012 இல் வடமாகாண “சிறந்த நூல் விருதி”னையும் பெற்றுக் கொண்டது.

தனது எழுத்து முயற்சிகளுக்காக 2008 ஆம் ஆண்டு “தேசிய வாசிப்புமாத எழுத்தாளர் கௌரவ விருதி”னையும் 2011 ஆம் ஆண்டு “கிழக்கு மாகாண முதலமைச்சர் விருதி”னையும் யாவர்க்குமாம் தமிழ் அமைப்பின் 2013 ஆம் ஆண்டுக்கான “தமிழ்விழா கௌரவ விருதி”னையும் அதே ஆண்டில் “கலாபூஷணம்” அரச விருதினையும் பெற்றுக் கொண்டார். 2014-2015 ஆம் ஆண்டுக்கான “சங்கச் சான்றோர் விருதி”னை பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ச்சங்கம் வழங்கியது. 2015 ஆம் ஆண்டு கொடகே நிறுவனம் “கொடகே வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது” வழங்கியது.

நந்தினி சேவியரின் சிறுகதைகள் பற்றி இ. முருகையன் எழுதிய கட்டுரை இலங்கை கல்வித் திணைக்களம் வெளியிட்ட தரம் 10 தமிழ்ப் பாடப்புத்தகத்தில் 2012ஆம் ஆண்டு சேர்க்கப்பட்டது. தற்போது மாணவர் பயிலும் தரம் 11 தமிழ்மொழியும் இலக்கியமும் என்ற பாடப்புத்தகத்திலும் இவரின் ‘வேட்டை’ சிறுகதையின் ஒரு பகுதி யாழ்ப்பாண மொழிவழக்கினை எடுத்துக்காட்டாகப் பயில்வதற்குச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இவை தவிர யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்த்துறை மாணவி சிவயோகினி உமாகாந்தன் 2013 ஆம் ஆண்டில் தனது முதுகலைமாணிப் பட்டத்தேர்வின் ஒரு பகுதியாக நந்தினி சேவியரின் சிறுகதைகளை ஆய்வு செய்துள்ளார்.

உள்ளத்திற்கு மிக நெருக்கமானவர். உற்சாகமான செயற்பாடுகளில் முதல் வாழ்த்து அவரிடமிருந்துதான் வரும். சோர்ந்துபோன வேளைகளில் எல்லாம் நம்பிக்கையூட்டக்கூடியவர். இறுதிவரை இலக்கியப் பயணத்திலும் வாழ்க்கைப் பயணத்திலும் ஓடிக்கொண்டேயிருந்தவர். மறைவதற்கு சில நாட்களின் முன் உடல் இயலவில்லை கொஞ்சம் ஓய்வாக இருக்கப் போகிறேன் என்றார். நீண்ட ஓய்விற்குச் சென்றுவிட்டார்.

எதிர்காலத்தில் நூலாக்கம் பெறாத நந்தினி சேவியரின் படைப்புக்களைத் தேடியெடுத்துப் பதிப்பித்து ஈழத்துப் படைப்பிலக்கியத்திற்கு கொடுக்கவேண்டும். “எழுத்துகளால் வாழ்பவன் அன்றோ நான்” என்று சுந்தரராமசாமி கூறியதுபோல் நந்தினி சேவியரும் தனது எழுத்துகளால் தமிழ்ப் படைப்பிலக்கியத்தில் நீடித்து வாழ்வார்.

நன்றி : கலைமுகம், இதழ் 73, 2021

---

 

 

 

Sunday, July 21, 2019

உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகளில் 'அம்மா' பாத்திர வார்ப்பு



அ. முத்துலிங்கத்தின் உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகள் நாவலில் 'அம்மா' பாத்திரவார்ப்புப் பற்றி எழுதிய கட்டுரையை இங்கே சென்று வாசிக்கலாம்.
http://skuneswaran.blogspot.com/2018/11/blog-post.html

குந்தவையின் பாதுகை




குந்தவையின் பாதுகை சிறுகதை பற்றிய நான் எழுதிய கட்டுரையை இங்கே சென்று பார்க்கலாம்.
http://skuneswaran.blogspot.com/2018/12/blog-post.html

சுந்தரரின் பதிகங்களில் இயற்கை இன்பம்


சீபர்ப்பதப் பதிகத்தை அடிப்படையாகக்கொண்ட உசாவல்



சு.குணேஸ்வரன்

அறிமுகம்
  பக்தி இலக்கிய வரலாற்றில் பல்லவர்காலம் மிக்குயர்ந்த இறைவழிபாட்டையும் தமிழர் பண்பாட்டையும் எடுத்துக்காட்டும் காலமாகத் திகழ்ந்தது. அக்காலத்தில் சைவசமயத்தின் எழுச்சிக்கும் அதன் வளர்ச்சிக்கும் நாயன்மார்களின் பங்களிப்பு மிக அதிகமாகவே இருந்துள்ளது. அவர்களில் சுந்தரின் திருப்பதிகங்கள் ஓசை நயமும் பொருள்வளமும் கொண்டவை. வாழ்வின் இன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு குதூகல உணர்வுடன் இறைவனுடன் நட்புரிமை பூண்டவை. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இயற்கையில் இறைவனைக் காணும் நிலையில் அவரது பாசுரங்கள் அமைந்துள்ளன. இவ்வகையில் ஸ்ரீசைலம் என்று அழைக்கப்பட்ட திருப்பருப்பதமலையில் எழுந்தருளியிருக்கும் இறைவனைப் பாடிப்பரவிய பதிகங்களில் சுந்தரர் பாடிய சீபர்ப்பதம் என்ற பதிகத்தில் அமைந்துள்ள இயற்கை இன்பத்தில் இறைவனைக் காணும் உத்தியை வெளிப்படுத்துவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

பாடப்பட்ட சந்தர்ப்பம்
   சீபர்ப்பதத்தின் பதிக வரலாறு பற்றிக் குறிப்பிடப்படும்போது சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருக்காளத்தி மலைக்குச் சென்று இறைவனை வழிபட்ட பின்னர் அங்கிருந்தவாறே ஸ்ரீபர்வதத்துப் பெருமானை நெஞ்சில் நினைத்து அகக்கண்ணாற் கண்டு பாடிய திருப்பதிகமே சீபர்ப்பதமாகும். இத்தலம் ஸ்ரீசைலம் என அழைக்கப்படுகிறது. சம்பந்தரும் அப்பரும் சேக்கிழாரும் பர்வதம் என வடமொழியில் அழைக்கப்பட்டதை பருப்பதம் என தமிழில் வழங்கியுள்ளனர். ஆனால் சுந்தரரோ ஸ்ரீபர்வதம் என்பதனை சீபர்ப்பதம் என அழைக்கின்றார். இந்தியத்தேசத்தில் இருக்கக்கூடிய ஜோதிர்லிங்கத் தலங்களில் ஒன்றாகச் சிறப்புடன் அழைக்கப்படும் ஸ்ரீசைலத்தில் கோயில் கொண்டிருக்கும் இறைவனின் பொருமைகளையும் இயற்கை இன்பச்சூழல் நிறைந்த அழகையும் இப்பதிகத்தில் எடுத்துக்காட்டி மக்களை வழிப்படுத்தும் நோக்கில் இப்பதிகம் பாடப்பட்டுள்ளது.

இயற்கை வருணனைகள்
1. மலைச்சிறப்பு
   விலங்குகள், பறவைகள் யாவும் சுதந்திரமாக உலாவித் திரிந்து வாழும் மலை சீபர்ப்பதமலை எனக் கூறப்படுகிறது. விருந்தோம்பும் பண்புடைய குறமாந்தர்கள் பண்பட்ட வாழ்க்கை வாழுகின்றவர்கள் என்பதற்கு உதாரணமாக யானைக்குலமே மனிதர்களுக்குரிய மானத்துடனும் பண்புகளுடனும் வாழும் மலையாக “பொலி சீபர்ப்பத மலையே” என்ற சொற்றொடரின் ஊடாக வளம்நிறைந்த மலைப்பிரதேசமாகச் சிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முப்புரங்களை எரித்த சிவபெருமான் விரும்பி உறைந்துள்ள புராண வரலாற்றையும் இயற்கையில் இறைவனைக் காணும் அழகினையும்

“மானும்மரை இனமும்மயி லினமுங்கலந் தெங்கும்
தாமேமிக மேய்ந்துதடஞ் சுனைநீர்களைப் பருகிப்
பூமாமர முரிஞ்சிப் பொழி லூடேசென்று புக்குத்
தேமாம்பொழில் நீழற்றுயில் சீபர்ப்பத மலையே.”

   என்ற பதிகத்தில் சுந்தரர் அழகாகக் காட்டுவார். மானினமும் மரையினமும் மயிலினமும் தாமாகத் திரிந்து மேய்ந்து சுனைகளில் உள்ள நீரைப்பருகி மரங்களிலே தம் உடலை உராய்ந்து பொழில்கள் ஊடாகச் சென்று இனிய தேமாமரங்கள் நிறைந்த சோலையிலே துயில் கொள்ளுகின்ற காட்சியை மேற்படி விபரிக்கிறார். இவ்வாறான இயற்கை அழகு நிறைந்த மலையிலே இறைவன் வீற்றிருந்து அருள் பொழிகின்ற அழகு சீபர்ப்பதத்தில் மிக எளிமைநிறைந்த இன்தமிழில் பாடப்பட்டுள்ளது.

2. விலங்குகளின் வாழ்முறை
   மலையில் வாழும் குறமாந்தரின் பண்பாட்ட வாழ்வினை ஐந்தறிவு உயிரினங்களாகிய யானைகளின் செயற்பாடுகளினூடாகக் காட்டும் அழகு படித்து இன்புறத்தக்கதாகும். குறவர்கள் தங்கள் மலைகளுக்கும் சோலைகளுக்கும் அப்பால் இருந்து வந்த ஆண் யானைகளைப் பிடித்து அவைகளை வற்புறுத்தி தொன்னையில் தேனைப்பிழிந்து ஊட்டுகிறார்கள். பெண்யானைகள் தமது ஆண்யானைகளும் அகப்பட்டனவோ என அஞ்சி அவற்றை அழைத்துப் பிளிற அவற்றின் களிறுகள் தம் பிடிகளுக்கு என்ன துன்பம் நேர்ந்ததோ என்று அவற்றைத் தேடுகின்றன. பெண்யானைகள் செவிதாழ்த்தி ஆண்யானைகளின் குரலோசையைக் கேட்டு நிற்கின்றன. (ஆனைக்குலம் இரிந்தோடித் தன் பிடி சூழலில் திரியத் தானப்பிடி செவிதாழ்த்திட அதற்குமிக இரங்கி…) இவ்வாறு ஆண்யானைகள் ஒருபுறமும் பெண்யானைகள் ஒருபுறமும் தமது இணைகளைக் காணாது அலைந்து திரிந்து துயருறுகின்றன.

   மதங்கொண்ட ஆண்யானையானது தனது இணையை வேறு ஒரு யானையுடன் நீ சேர்ந்தாயென்று கூறி தனது தும்பிக்கையினைத் தூக்கி கோபம் பொங்கிவர மதநீரைச் சொரிந்து முகத்தைச் சுழிக்க, அதைக்கண்ட பெண்யானையானது நீ இவ்வாறு பழியுரைப்பின் நான் உயிர்வாழமாட்டேன் என அயலறியச் சபதம் செய்து ஆண் யானையைத் தெளியச்செய்கின்ற திருப்பருப்பதமலையே சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் மலையாகும் என்ற அழகான காட்சி இப்பதிகத்தில் உரைக்கப்படுகிறது.

“மாற்றுக்களி றடைந்தாய் என்று மதவேழங்கை யெடுத்து
மூற்றித்தழ லுமிழ்ந்தும்மதம் பொழிந்தும் முகஞ்சுழியத்
தூற்றத்தரிக் கில்லேனென்று சொல்லியய லறியத்
தேற்றிச்சென்று பிடிசூளறுஞ் சீபர்ப்பத மலையே”

  என்ற பதிகத்தினால் சுற்றத்தாரிடம் நிலையை விளக்கி சபதம் செய்வதாக “அயலறியத் தேற்றிச்சென்று சூளறும்” என சுந்தரர் பாடுவார். இது ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற வாழ்க்கை முறையினை எடுத்துக்காட்டுவதாக அமைந்துள்ளது.

   மலையில் வாழ்கின்ற பன்றிக் கூட்டங்கள் நிலத்தைக் கிளறுகின்றன. அப்போது பன்றி கிளறிய மணிகள் நெருப்புப்போல் செவ்வொளி வீசிச் சிதறுகின்றன. இதைக் கண்ட கரடியும் மானும் அவ்வொளியைத் தீயென எண்ணிப் பயந்து தப்பிப் பிழைப்பதற்காக குளிர்ச்சி பொருந்திய சோலையில் புகுந்து பதுங்குகின்றன. இவ்வாறான சொல்லோவியம் சுந்தரரின் மற்றுமொரு பாடலில் வருகின்றது. இவ்வாறாக மான், மரை, கரடி, மயில் முதலானவை தேனையுண்ணுகின்ற பூஞ்சோலைகளும் பிற சோலைகளும் நீக்கமற நிறைந்து இறைவன் வீற்றிருக்கும் மலையாக திருப்பதமலை அமைந்துள்ளது.
இயற்கைச் சூழலில் தன்னைப் பறிகொடுத்துப் பாடும்போது யானைகளின் செயற்பாடு, ஏனைய வன ஜீவராசிகளின் செயற்பாடு, அந்தச் சூழலில் தம் வாழ்வை அமைத்துக் கொண்ட குறவர் குடிகளின் பண்பாடு ஆகியவற்றையெல்லாம் இங்கு சுந்தரர் காட்சிப்படுத்துகிறார் “சுந்தரரின் பதிகங்கள் பலவற்றில் காணப்படும் அவரது ஈடுபாடுகளிலொன்று இயற்கைச் சூழலின் பகைப்புலத்தில் இறைவனைப் பொருத்தி நோக்கும் முறைமையாகும். பொதுவாக இப்பண்பு காரைக்காலம்மையார், நாவுக்கரசர், சம்பந்தர் ஆகியோரிடம் காணப்பட்ட ஒன்றுதான். சுந்தரரின் இயற்கையீடுபாடு பொதுவாக நம் முன்னோடிகளை அடியொற்றிச் செல்லும் மரபுசார் செயற்பாங்கு எனக் கருதமுடிகிறது.” (நா.சுப்பிரமணியன், 2002, ப.166.) இவ்வகையில் பக்தி இலக்கிய மரபின் அறாத்தொடர்ச்சி சுந்தரரின் பாடல்களினூடாக வெளிப்படுகின்ற உண்மையையும் சீபர்ப்பதப் பதிகத்தில் கண்டுகொள்ள முடிகிறது.

3. குறவர் வாழ்முறை
     குறத்தி தினைப்புனத்தைக் காத்து நிற்க, கிளி வந்து கதிர்களைக் கொய்ய, கிளி தன்னை மதிக்கவில்லை என்று கோபித்து குறத்தி கவண் எய்ய, கிளி பயந்து ஓடுகிறது. மறுபுறம் கிளி பறந்து திரிவதைக் கண்ட குறப்பெண் “ஆய் ஓய்” எனக் கடியவும் கிளி அதனைப் பொருட்படுத்தாதது கண்டு, இரத்தினக் கல்லை கவணிலே வைத்து எறிய, கிளி மனம்மாறிப் பறந்தோடுகிறது. தினைப்புனம் காக்கும் பெண்கள் கிளிகளை நோக்கி, நீங்கள் முன்பு வந்தபோதெல்லாம் உங்களுக்காக இரங்கி உங்களைக் கடியாமல் இருந்தோம். ஆனால் நீங்கள் எப்போதும் இப்படி வந்து கதிர்களை உண்டால் உமது வீட்டார் எம்மைக் கோபிக்க மாட்டார்களா? எனக் கேட்கின்றனர்.

  மலைப்பக்கத்திலும் சோலைப்பக்கத்திலும் அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட இடங்களிலுமுள்ள யானைகளைக் குறவர்கள் கொண்டு வந்து அவற்றைத் துன்பப்படுத்தி உணவை உண்ணச் செய்கின்ற செயற்பாடும் குறமக்களின் வாழ்க்கையினூடாகவே வெளிப்படுகிறது.

   மேலும் பெண்கள் தினைப்புனத்தைக் காவல் செய்தல், குறவர்கள் தேன் எடுத்தல், தினைக்கதிர்களை உண்ண வந்த கிளிகளைக் கலைப்பதற்காக பெண்கள் கவண் எடுத்துக் கல்லை வீசுதல் ஆகிய தமிழர் பழங்கால ஐந்திணை வாழ்வின் பண்பாட்டுக்கூறுகளும் இயற்கையோடிணைந்த வகையில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன.

சீபர்ப்பதத்தில் பக்தி அனுபவம்
   மலைவளத்தைக் கூறுவதனூடாக இயற்கையில் இறைவனைக் காணுதல், இயற்கை நிகழ்வுகளினுடாக இறைவன் பெருமைகளைக் கூறுதல், வனவாசிகளான குறவர்களினதும் வாழ்வியலை எடுத்துக்காட்டுதல், தமிழர் பண்பாட்டுச் சூழலினூடான விழுமியப் பண்புகளான ஒற்றுமை, விருந்தோம்புதல், ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என வாழுதல் ஆகியனவெல்லாம் இப்பதிகத்தினூடாக வெளிப்படுகின்றன.

  திரிபுரம் எரித்தமை, திருமாலும் பிரமனும் அடிமுடி தேடியமை, முப்புரங்களை எரித்த முக்கட்செல்வனாகிய சிவபெருமானின் பாதங்களை அரிய திருமாலும் பிரமனும்கூட அறியமுடியாமை ஆகிய புராணக் கதை மரபுகளின் ஊடாக இறைவன் பெருமை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

   ஒவ்வொரு பதிகத்தின் இறுதியிலும் “சீபர்ப்பதமலையே” என்ற விளித்து, எங்கள் சிவபெருமானது பருப்பதமலை என்று பாடப்படுவதனூடாக இறைவன் வீற்றிருக்கும் தலச்சிறப்புக் கூறப்படுகிறது.

“நல்லாரவர் பலர்வாழ்தரு வயல்நாவல வூரன்
செல்லலுற வரியசிவன் சீபர்ப்பத மலையை
அல்லலவை தீரச்சொன தமிழ்மாலைகள் வல்லார்
ஒல்லைசெல வுயர்வானகம் ஆண்டங்கிருப் பாரே.”

   என்ற பதிகத்தின் இறுதிச்செய்யுள் நல்லவர்கள் பலர் வாழ்கின்றதும் வயல்களை உடையதுமான திருநாவலூரில் தோன்றிய நம்பியாரூரன் எல்லோருடைய துன்பங்களும் நீங்குமாறு பாடிய இந்தத் தமிழ்ப்பாமாலைகளை பாடவல்லவர்கள் உயர்ந்த விண்ணுலக சுவர்க்கத்தை அடைந்து அங்கு வீற்றிருப்பார்கள் என்று பதிகத்தைப் படிப்பவர் பெறும் பயனைக் கூறுகிறது.

சங்கக் கவிதை மரபின் தொடர்ச்சி
   சீபர்ப்பதப் பதிகம் பொருள் அடிப்படையிலும் அமைப்பு அடிப்படையிலும் சங்கக் கவிதை மரபின் தொடர்ச்சியைக் கொண்டுள்ளது. இயற்கையோடு இணைந்த வாழ்வுமுறை, இயற்கை வர்ணணைகள், வன ஜீவராசிகள், மக்கள் (குறமக்கள்), சூளுரைத்தல், விருந்தோம்பல், ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற விழுமியப்பண்பு வலியுறுத்தப்படுதல் ஆகியனவெல்லாம் பொருள் அடிப்படையான சங்கக் கவிதை மரபின் தொடர்ச்சியாக அமைந்துள்ளன.

   அமைப்பு அடிப்படையில் நோக்கின் நூலில் பதிந்துள்ள பொருளைக்கூறுவது ‘பதிகம்’ ஆகும். இது பத்து எண்ணிக்கை கொண்ட பாடல்களின் தொகுப்பு என திருமுறைகள் குறிப்பிடுகின்றன. இவ்வாறு பத்துப்பாடல் தொடர்ந்துவரச் செய்யுள் அமைக்கும் மரபு சங்ககாலத்திலேயே ஆரம்பித்துவிட்டது. ஐங்குநூறு என்னும் சங்க இலக்கியத்தில் வேட்கைப்பத்து, வேழப்பத்து என ஒவ்வோர் திணைக்குமுரிய நூறு செய்யுட்களும் பத்துப் பத்துப் பாடல்களாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு ஐந்து திணைக்கும் ஐந்நூறு செய்யுட்கள் பாடப்பட்டுள்ளன. இதேபோல் பதிற்றுப்பத்தில் ஒவ்வொரு சேரமன்னனும் பத்துப்பாடல்களில் தொடர்ச்சியாகப் புகழ்ந்து பாடப்பட்டுள்ளனர்.

   பதிகத்தின் இறுதிப்பாடல் பதிகம் பாடியவர் பெயரையும், பாடுவோர் அடையும் பயனையும் கூறுவது. இதனை சுந்தரரும் “நல்லாரவர் பலர்வாழ்தரு வயல்நாவல வூர” என்ற அடிகளினூடாகக் காட்டுகிறார். எனவே இவையெல்லாம் சங்கப்பாடல் மரபின் தொடர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகின்றன.

முடிவுரை
   இறைவனைத் தோழனாகக் கொண்டு யோகநெறி நின்று சாரூபமுத்தியை அடைந்த சுந்தரனின் பாசுரங்களில் இயற்கை இன்பத்தை மிக அற்புதமாக வியந்து பாடியுள்ள பல பாடல்களைத் தரிசிக்க முடியும். நாவுக்கரசர், சம்பந்தர் ஆகியோரின் பக்தி இயக்கநெறியை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்லவும் அவர்களுக்கு வாரிசுரிமை பூணவும் ஒருவரை பக்தி இலக்கிய வரலாறு தந்ததெனில் அது சுந்தரர் என்றே கூறலாம். சுந்தரரின் வாழ்வும் அவர் காலத்து, பக்தி இயக்க காலமும் மிகத் தாராளமாகவே முற்பட்ட காலத் தொடர்ச்சியை மேலும் நகர்த்திச் செல்வதற்கு ஏதுவாக அமையலாயிற்று. இதனாலேயே இயற்கை இன்ப ஈடுபாட்டுடனும் தோழமையுணர்வுடனும் சந்தச்சிறப்புடனும் அவர் பாடிய பாடல்கள் சுந்தரரின் பாடல்களின்பால் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தி இறைவழிபாட்டையும் பக்தி இயக்க நெறியையும் முன்நகர்த்திச் செல்லக் காரணங்களாக அமைந்தன. இந்த வகையில் இயற்கையில் இறைவனைக் காணும் சீபர்ப்பதப் பதிகங்கள் சிறப்புப் பெற்று அமைந்துள்ளன.
உசாவியவை

1. ஞானசம்பந்தன், அ.ச., அடங்கன்முறை தேவாரத் திருப்பதிகங்கள் (பதிப்பாசிரியர்) கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை. 1998.
2. சுப்பிரமணியன், கலாநிதி. நா., நால்வர் வாழ்வும் வாக்கும், கலைஞன் பதிப்பகம், சென்னை,2002.
3. சர்மிளா சதாசிவம், “சுந்தரரின் மிஞ்சுமொழியும் அதன் உட்பொருளும்” தமிழ்ப் பேராய்வு ஆய்விதழ், தொகுதி 4, இந்திய ஆய்வியல் துறை, மலாய் பல்கலைக்கழகம். 2016.
4. மகாதேவன், முனைவர்.ச., “மூவர் தேவாரத்தில் இயற்கை” http://katuraitamil.blogspot.com/2013/01/blog-post_1717.html
5. http://www.tamilvu.org/library
6. http://www.shairam.org/thirumurai
(நன்றி : இயற்கையும் தமிழ்ச்சமுதாயமும் பன்னாட்டுக் கருத்தரங்கம் ஆய்வுக்கட்டுரைகள் – தொகுதி 1, தமிழ் உயராய்வு மையம், ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி, திருநெல்வேலி, தமிழ்நாடு, 25.01.2019)
---





Monday, July 15, 2019

இயற்கையை உறவாகக் காணும் பண்பு – ரஜிதாவின் “மணல் கும்பி” கவிதைகள்



சு.குணேஸ்வரன்

   “ஆழ்ந்த அமைதி நிலையில் நினைவு கூரப்பட்ட உணர்ச்சிகள் கவிதைகள்” என்பர் கவிதையியலாளர். ரஜிதா இராசரத்தினமும் “மணல் கும்பி” என்ற கன்னிக் கவிதைகளோடு தன் வாழ்வனுபவங்களை ஆழ்ந்த அமைதி நிலையில் அசைபோட்டு, கவிதைகளாக்கி உங்கள் முன் தந்துள்ளார்.
வாழ்தல் ஒரு போராட்டம். அது இன்பம் தருவது, சமவேளையில் துன்பத்தையும் தருவது. அந்த அலையோட்டத்தில்தான் நாங்கள் வாழப் பழகிக் கொள்கிறோம். கவிஞர் தான் வாழும் சமூக மாந்தர்களின் வாழ்வின் ஊடாகவும், கண்டு கேட்டு வாழ்ந்து பழகிக் கொண்ட அனுபங்களின் திரட்டாகவும் இக்கவிதைகளைத் தந்துள்ளார்.

   ஏழ்மைத்துயரில் வாடும் மனிதர்கள், ஏமாற்றத்தைத் தரும் அறிந்தும் அறியாத முகங்கள், காலவோட்டத்தோடு எதிர்த்துப் போராடி வாழ்வை வெற்றிகொள்ள முனையும் மாந்தர்கள், மன இருட்டின் மாறாத வடுக்களை மூடி மறைத்து வாழத் தலைப்படும் மனித மனங்கள் என பல்வேறுவிதமாகவும் வாழ்வின் சாத்தியப்பாடுகளை எட்டமுனையும் எத்தனங்களை தன் கவிதைகளில் ரஜிதா இராசரத்தினம் தந்துள்ளார்.
நாள்தோறும் பற்றாக்குறைகளோடு வாழும் மனிதர்கள் உழைப்பின் உச்சத்தை எட்ட முடியாத அவலத்தை,

“இந்தப் புதுவருடமாவது
என் குழந்தைகளுக்குப்
புதுத்துணி வாங்கித் தருவதாக
வாக்குக் கொடுத்தேனே
அதுவும் இல்லை.”
   என அழுகின்ற இழகிய மனங்களை தன் கவிதை வரிகளில் காட்டுகிறார். பாரம்பரியத்தையும் பண்பட்ட வாழ்வையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தொலைத்துவிட்டு வாழச் சபிக்கப்பட்ட மனிதர்களின் எண்ணங்களையும் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்.

“தொலைத்ததைத் தேடுகிறோம்
தேடியும் கிடைக்காதவை
எத்தனை எத்தனையோ?”

   என்ற வார்த்தைகளில் உள்ளமுங்கியிருக்கும் தேடல்கள்தான் எத்தனை? இந்த நிலையில்தான் இரசிக்கத் துளியளவும் திராணியற்றது இவ்வெளிர் நிலவு என மனத்துக்கு இன்பமும் குளிர்ச்சியும் தரும் நிலவை வெறுப்பாகக் கவிஞர் நோக்குகிறார்.
இயற்கையை உறவாகக் காணும் பண்பு முக்கியமானது. இது சவுக்கம் காடுகளும் மணல் கும்பிகளும் என்ற கவிதையில் வெளிப்படுகிறது.

“பரந்திருக்கும் இப்பெரும்
வெண்மணற் போர்வையில்
உருண்டு புரள்தலின் சுகத்தையும்
படுத்திருந்தே பறித்து
நாசியேறக் கனிந்திருக்கும்
நாவற்பழங்களின் சுவையையும்
இவைதான் மலைகளென
தொடர் தொடராய்
எதிர்கண்ட மணற்கும்பிகளின் பேரழகை
தினம் தின்று தீர்த்தும்
கொண்டாடி வாழ்கின்றோம்.”

   காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் கண்ணீர்க் கதைகளும், புதைக்கப்பட்ட குழிகளில் இருந்து எலும்புகளைத் தோண்டியெடுக்கும் அவலமும் சமகாலக் கவிதையோட்டத்தின் தளத்தில் பயணிக்கும் கவிதைகளாகத் திகழ்கின்றன.

“மூன்று வயதில் பார்த்தது
முகங்கூட நினைவில் இல்லை.
தேடிக் கண்டுபிடிக்கக் கோரி
பல இடம் கொடுத்த
நிழல் படம் ஏராளம்.”

   அன்பும் ஆதரவும் நினைவும் தொடரும் வகையில்தான் வாழ்தலின் சுகம் இருக்கிறது. அந்த வாழ்வின் சுவை மெல்லத்துளிர்க்கும் என்பதும் பல கவிதைகளில் காட்டப்படுகிறது.


   தொடர்ந்த வாசிப்பும் தேடலும்; கட்டிறுக்கமான மொழிக் கையாள்கையும் எதிர்காலத்தில் மேலும் வலுப்படும்போது கவிதையில் பல்வேறு சாத்தியப்பாடுகளை எட்டிப்பிடிக்கும் வல்லமை வாய்க்கப்பெறுவார் என்பதற்கு சில கவிதைகள் கட்டியங்கூறி நிற்கின்றன. அவ்வகையில் “பேரன்பு” என்ற கவிதையில் வாழ்வின் ஒளியை அவாவும் முயற்சி மிக நன்றாகப் பதிவாகியுள்ளது.

“ நான் நட்ட கன்றொன்று
பற்றிப் படர்ந்து பயனறிந்து
நிழல் பரப்பி
உதிரும் இலையை உரமாக்கி
உற்ற நேரம் தரும்
ஒப்பற்ற நேசமொன்றே.”

   இதுபோன்று மனிதசாதி, ஏழையின் ஒருநாள், சவுக்கம் காடுகளும் மணல் கும்பிகளும் முதலான கவிதைகளும் கவிஞரின் கவிதை ஈடுபாட்டை நயத்துடன் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

   பாரதியின் கவிதைகள் முதல் இன்றைய கவிஞர்களின் கவிதைகள் வரை மொழியின் உச்சபட்ச சாத்தியப்பாடுகளை பலர் நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்கள். கவிதையின் மொழி சாட்டையடிபோல் விழவேண்டும் என்றும், அது பல பரிமாண சாத்தியங்களை எட்டவேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

   ரஜிதாவின் கவிதைகள் சமகாலத்தில் மாந்தர் எதிர்கொள்ளும் அவலங்களையும், ஆறாத காயங்களாக உறைந்து போய்விட்ட மனிதர்களின் மனப்போராட்டங்களையும், இயற்கையின் மீதான நேசிப்பையும், வாழ்வின் மீதான பிடிப்பையும் சித்திரிக்கின்றன.

   இத்தொகுப்பு முயற்சியைப் பாராட்டி, தேடலும் பதித்தலும் இலக்கிய வானில் மேலும் தொடரவேண்டும் எனவும் வாழ்த்துகிறேன்.

Tuesday, August 7, 2018

கவிஞர் கவி கலியின் “பனிவிழும் தேசத்தில் எரிமலை” - வாழ்வை நேசிக்கும் வசீகரம்



- சு. குணேஸ்வரன்

   கவிஞனின் கால்கள் மண்ணில் நடமாடினாலும் அவன் உள்ளம் வானில் பறக்கவேண்டும் என்றார் கவிஞர் தாகூர். அதனாலேயே இலக்கியமும் உலகளாவிய பண்பு கொண்டதாக அமைந்திருக்கிறது. வட்டாரம், தேசம்; தாண்டி பல்கலாசாரத்தினது அனுபவங்களையும் அது கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது.

   கவிஞர் கவி கலியின் “பனிவிழும் தேசத்தில் எரிமலை” என்ற கவிதைத்தொகுப்பு அவரின் இரண்டாவது நூலாகும். கவிஞர் புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்தாலும் அவரின் உள்ளம் தாயகத்தின் மீது நம்பிக்கையுடன் சஞ்சரித்தவண்ணமே உள்ளது.

   ஆறறிவு படைத்த மனிதர்களால் வியக்கத்தக்க பல செயல்களைச் செய்ய முடிந்திருக்கிறது. அச்செயல்கள் இந்த உலகெங்கும் பரந்து விரிந்து பலருக்கு அதிசயத்தையும் வியப்பையும் தருகின்றன. உலகப்போரை நிகழ்த்தி மனிதர்களை அழிவுக்குத் தள்ளியவனும் மனிதன்தான். பூமியதிர்ச்சியிலிருந்தும் கடல்கோள்களிலிருந்தும் நோய்களிலிருந்தும் அல்லற்பட்டவர்களை மீட்டெடுத்தவனும் மனிதன்தான். இவையெல்லாவற்றுக்கும் காரணம் மனிதர்களின் அகமும் புறமும் விரவிய எண்ணங்கள்தான்.

   அந்த எண்ணங்களின் செயல்வடிவங்கள் இந்த உலகுக்கு, பல செய்திகளைக் கூறுகின்றன. ஒரு விதத்தில் அனுபவத்தின் தொற்றுதல்களுக்கு அவை வழிவகுக்கின்றன. கலைப்படைப்புக்களும் இவ்வாறானவையே. கலைகள் மனிதர்களின் பல்வேறு உணர்வுகளுக்கும் வெளிப்பாடுகளுக்கும் செயல்வடிவம் கொடுக்கின்றன. அழகிய பண்பாட்டுக் கருவூலமாகத் திகழும் ஒரு சிலையைச் செதுக்குபவனும் கலைஞன்தான். கவிதையை வடிப்பவனும் கலைஞன்தான்.

   புராண இதிகாசங்கள் கற்பித்தவைபோல் இந்த உலகை உற்றுநோக்கும் படைப்பாளிகளும் மூன்றாவதுகண் உடையவர்கள்தான். அவர்கள் தங்கள் அகக்கண்ணால் தம்மையும், சார்ந்த சூழலையும், உலகையும்கூட உற்றுநோக்குகின்றனர். வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களையும் நோக்குகின்றனர். அப்போது அவை மொழிவடிவம் பெற்றுக் கவிதைக் கலைப்படைப்புகளாகின்றன.

   கவிதைகள் எப்போதும் நான்குவிதமாக செயற்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்குகின்றன. கவிதை ஒரு அனுபவத்தைத் தருகிறது. அது உலகளாவிய தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. அடுத்து, அரசியற்தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பண்படுத்தும் ஒருமைப்பண்பைக் கொண்டிருக்கிறது. இவை எல்லாப் படைப்புக்களிலும் ஒரே அளவில் இருக்கும் என எதிர்பார்க்கமுடியாது. கருத்தியல், மனநிலை, இரசனை ஆகியவற்றுக்கும் ஏற்ப வாசகர்களிடமும் இவற்றைப் புரிந்து கொள்வதில் வித்தியாசம் இருக்கக்கூடும்.

   கவிஞர் கவி கலியும் இந்த மனிதர்களில் ஒருவராகி, தான் வாழும் வாழ்க்கையினையும் தன் வாழ்வில் எதிர்கொண்ட அனுபவங்களையும் மனித வாழ்வுக்கு முரணான கோலங்களையும் இங்கே கவிதைகளாக முன்வைத்திருக்கிறார். இக்கவிதைகளுக்குள் அவர் சமூகத்தைப் பார்க்கும் பார்வை தெரிகிறது. வாழ்வை நேசிக்கும் ஒரு மனிதனின் விருப்பம் தெரிகிறது. சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்வைச் சீர்குலைக்கும் அதிகாரத்தின் மீதான கோபம் கொப்பளிக்கிறது.

   தாயகத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்து பனிவிழும் தேசத்தில் வாழும் ஒருவன் நிலம், காலநிலை, மொழி, கலாசாரம் ஆகியவற்றால் முற்றும் மாறுபட்ட வாழ்க்கையில் வாழ்ந்து கொண்டு மற்றவர்களின் துன்பங்களையும் கண்கொண்டு பார்க்கிறான்.

   இத்தொகுப்பில் சமூகத்தாலும் உலகத்தாலும் எதிர்கொள்ளும் பல்வேறு அக - புற நெருக்கடிகளையும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் உலகத்தின் பண்பாட்டுக்கோலங்களையும் தான் கற்றுக்கொண்ட அனுபவங்களின் ஊடாக கவிஞர் எடுத்துக்காட்டுகிறார். வறுமை, இயலாமை, போலிஉறவு, போலிவாழ்வு, காழ்ப்புணர்வு, பகட்டு, எள்ளல், நம்பிக்கைத் துரோகம், ஏமாற்றுவித்தை முதலான வாழ்வின் பல்வேறு பக்கங்களையும் நோக்குகிறார்.

   தமிழர்தாம் சிதைந்துபோன வாழ்வு, தமிழர்களின் சமூகவாழ்வில் சீரழிவைத்தரும் போலியான வாழ்வு, அதிகாரம் மிக்கவர்கள் மக்களை ஆட்டுவிக்கும் வாழ்க்கை நெருக்கடிகள், உலகமயமாக்கற் போக்குக்கு ஏற்ப அதற்குள் அமிழ்ந்து போகும் எம்மவரின் வாழ்வு அதிகமும் இக்கவிதைகளின் பேசுபொருள்களாகியுள்ளன.

   தனிமனித வாழ்வில் மற்றவர்களின் அந்தரங்கத்தில் மூக்கை நுழைப்பவர்கள் தமது வாழ்வின் சீரழிவுக்கான காரணத்தைத் தேடாது மற்றவரைப் புறங்கூறுவதிலும் ஏளனம் செய்வதிலும் காலத்தைப் போக்கிக் கொண்டிருப்பர். அவர்கள் “நெற்றிக்கண் நக்கீரர்களாய் உற்று நோக்கியே சீற்றம் கொள்வார்.”என்று நெற்றிக்கண் என்ற கவிதையில்; கூறுகிறார்.

“தாய்ப்பரிவு இல்லாத குழந்தை
மேய்ப்பன் இல்லாத மந்தைகள்
காய்ப்பதை நிறுத்திய மரம்
தூய்மை தேடுகின்ற மொழி
வாய்மை இல்லாத் தீர்ப்பு”

   என்று “மேய்ப்பன் இல்லா மந்தைகள்” என்ற கவிதையில் தமிழரின் இன்றைய அரசியற் பங்களிப்பை, திசையழிந்து போன நிலையாகப் பார்க்கிறார். மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கத் தெரியாதவர்கள் வெளிவேசம் போடுவதையும் கதிரைகளுக்குக் காத்திருப்பதையும் காட்டுகிறார். கடந்து போன அரசியல் வாழ்வில் ஏற்பட்ட தவறுகள், தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஏமாற்று வித்தைகள் எல்லாம் எங்கள் மக்களை வாழ்வின் விளிம்புக்கே நகர்த்திக் கொண்டிருக்கின்றன என்கிறார்.

“கள்ளச் சமாதானம்
கபடக் கைகுலுக்கல்
வெள்ளைப் புறாக்களைச்
சுதந்திரமாகக் பறக்கவிட்டு
சிறகுடைக்கும் சமூகம்”

   என கவிதையொன்றில் எடுத்துக்காட்டுகிறார். மக்கள் தம் சமகால வாழ்க்கையில் தொலைத்துவிட்ட உண்மையான வாழ்க்கையைக் கவிஞர் தேடுகிறார். இதனை, “பற்றுள்ள பக்தி” என்ற கவிதை காட்டுகிறது, “பிரிவும் இணைவும்” என்ற கவிதை கதியற்றுக் கலங்கிய காலங்களில் பிள்ளைகளைத் தத்தெடுத்து அவர்களை ஆளாக்கிய நல்ல எண்ணத்தைச் சொல்கிறது.

   “தரம்பிரித்து” என்ற கவிதையில் ஈழத்து மக்களின் சமூக வாழ்வில் புரையோடிப்போயிருக்கும் தீண்டாமைக்கு எதிரான குரலைப் பதிவுசெய்கிறார்.

   “உலகமயமாக்கல்” என்ற கவிதை மனிதர்களின் சுயத்தையும் சுதேசிய இனங்களின் வாழ்வையும் கொள்ளையடிக்கும் முதலாளித்துவ உலகின் சுரண்டலைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

“உன்னால் கையெழுத்து மறந்தோம்
கணனி நீயே எம் கதி
உன்னால் மனக்கணக்கு மறந்தோம்.
பயணம் செய்யும் வாகனங்களில்
பாதை காட்டிக் கருவியால்
ஞாபகசக்தி இழந்தோம்.
கைத்தொலைபேசியால்
நடந்து செல்லும் பாதையில்
நிதானம் இழந்தோம்.
ஒருவனிடம் மட்டும்
குவிந்து கிடக்கிறது
விஞ்ஞான அறிவுத்திறன்.”

   இயந்திரமயமான - அறிவியல் மயமான இன்றைய உலகில் அதிகமும் உடல் உழைப்புக் குறைந்து மூளை உழைப்பையே பலரும் வேண்டி நிற்பதால், அதிகமான மனிதர்கள் பல்வேறு நோய்களுக்கு ஆளாகி, குறுகிய காலத்திலேயே தம் வாழ்வில் பல துன்பங்களை எதிர்கொள்கின்றனர்.

   மேலைத்தேய வாழ்க்கை முறையினையும் தனது கவிதை வரிகளில் ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறார். அங்கு மனிதநேயமும் இருக்கிறது, போலி வாழ்வும் இருக்கிறது, காழ்ப்புணர்வும் இருக்கிறது. இவையெல்லாம் ஒன்று சேர்ந்த மனிதர்களின் மத்தியில்தான் நாங்கள் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளோம்.

   வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றவர்கள் காணாமற்போன கதைகள், முரண்பாடுகளினால் ஏற்பட்ட இழப்புக்கள், அதிகாரத்தின் பேரால் ஏற்பட்ட அடக்குமுறைகள் முதலான போருக்கு முன்னரான வாழ்வு குறித்த கவிதைகளும் உள்ளடங்கியுள்ளன.

   வெற்றி, மேய்ப்பன் இல்லா மந்தைகள், மனித மாமிசம், பற்றுள்ள பக்தி, பிரிவும் இணைவும், உலகமயமாக்கல், ஆடிப்பாடி வேலை செய்தால், அனர்த்தங்களுக்கான, அறிவியலும் அழிவியலும், தரம் பிரித்து முதலான தலைப்புக்களில் அமைந்தவை மேலான அனுபவங்களைத் தந்து படிப்போரை ஈர்க்கக்கூடிய கவிதைகளாக உள்ளன.

   கவிதைமொழி எப்போதும் பிறரைத் தூண்டி இணங்க வைத்தலில் ஆற்றல் கொண்டதென கூறுவர். அதற்கேற்ப கவிஞரின் கவிதை மொழி அமைந்திருக்கிறது.

   சாதாரண மனிதர்கள் எந்தப் பூடகங்களும் இன்றிப் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய எளிமையான நடையில் தனது கவிதையைத் தந்தமையும், சமூகத்தின் மத்தியில் இருக்கக்கூடிய பிரச்சினைகள் பலவற்றைத் தனது கவிதைகளுக்குக் கருவாக எடுத்தாண்டமையும் கவிஞரின் முதன்மையான நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளன.

   சொற்களின் சிக்கனத்தாலும் கட்டிறுக்கமாக மொழியினாலும் சொல்முறை நேர்த்தியாலும் கவிதையனுபவத்தை மேலும் மேலும் சாத்தியமாக்க முடியும். கவிஞரின் முயற்சிகள் தொடரவேண்டும். வாழ்த்துக்கள்.
Thanks:http://www.geotamil.com/pathivukalnew/index.php?option=com_content&view=article&id=4651:2018-08-04-02-47-01&catid=14:2011-03-03-17-27-43&Itemid=62